Wyróżniki:
- odrzucenie rozwoju przemysłowego,
- łączenie poprzednich stylów,
- powierzchowne dekoracje,
- grafika nakładanie obrazów, kolaż, fotomontaż,
- zabawa formą,
- forma dostosowana indywidualnie do użytkownika,
- używanie wielu warstw, mieszanie ich,
- stosowanie kolaży, fotomontaży,
- pastelowe kolory,
- odniesienie do historii sztuki.

postmodernizm

Postmodernizm to nurt w architekturze, sztuce, który rozwinął się w odpowiedzi na prostotę i racjonalizm modernizmu. Twórcy czerpali z historycznych stylów, mieszali je.  Uważano, że tworząc przedmioty, budynki z pewnym przesłaniem, symboliką przyciągnie użytkowników, którzy nie chcą mieszkać w surowych modernistycznych wnętrzach. Nastąpił powrót do ornamentacji. Postmodernizm może być również rozumiany jako sprzeciw wobec koncepcji racjonalnego charakteru kultury i jej liniowego rozwoju. Zatarły się granic pomiędzy kulturą dla elit a kulturą masową co spowodowało artystyczną dowolność, można było swobodnie mieszać różne konwencje, języki i style, łączyć materiały w niekonwencjonalny sposób.  Postmodernistyczne prace mają na celu dbać o komfort ciała, umysłu o duszy odbiorcy. Brak konkretnego stylu charakteryzował postmodernizm.

Wielu teoretyków zgadza się, że możemy rozróżnić dwa sposoby postrzegania postmodernizmu:     1) postmodernizm jako reakcja na estetyczne aspekty „modernizmu ” w pierwszej połowie XX wieku w architekturze, sztuce i literaturze, 2) postmodernizm jako reakcja na dawną „nowoczesności” tradycji Oświecenia z XVIII wieku. Postmodernizm rozwijał się szczególnie szybko w latach 80-tych, kiedy to powstawały nowoczesnego biura, wieżowce, co doprowadziło do konieczności stworzenia wygodnych siedzeń i miejsc pracy. Postmoderniści mogli się wykazać tworząc meble zarówno komfortowe jak i stylowe. Meble powinny być użyteczne i dość funkcjonalne, ale ich głównym celem było wzbudzenie zainteresowania do pomieszczenia poprzez zastosowanie odpowiednich motywów, kolorów lub kształtów. Dlatego pojawiają się odważne i ciekawe kształty mebli postmodernistycznych, gdzie forma przeważa nad funkcją. Uważano, że architektura nie musi ulegać duchowi czasu i postępowi technicznemu, zaś przede wszystkim powinna zależeć od kontekstu, nastroju czy wreszcie osobistych upodobań architekta i inwestora.

Postmodernizm odrzucał również rozwój produkcji masowej, która widoczna była w Szkole Szwajcarskiej i Stylu Międzynarodowym. Dbano o ornamentykę, symbolizm, często z dozą humoru. Uważano, że piękno sztuki polega na tym, iż nie jest ona logiczna i uporządkowana. Założeniem jest brak ograniczeń, sztuka jest nieprzewidywalna. Twórcy postmodernizmu wykorzystywali w swoich projektach wszelkie metody, materiały, form i kolory. Sprzyjali osobistym preferencjom użytkowników.

W stylu postmodernistycznym, możemy wyróżnić odrębne trendy, ruchy:
- klasyczny postmodernizm – pożycza od stylu klasycznego, projekty zaczerpnięte od starożytnych Greków i Rzymian.
- styl Memphis – promuje wolność wypowiedzi w formie i kolorze.
- dekonstruktywizm – kładzie nacisk na formę i projektowania bez przestrzegania normalnej strukturalnych zasad, niepowtarzalne wzory, formy
- styl High-tech – podkreśla wyświetlania elementów przemysłowych i strukturalnych w sposób zauważalny lub dekoracyjnych.

Przedstawiciele:
Robert Venturi, Michael Graves, Philip Johnson, Robert A.M. Stern Judy McKie, Mark Di Suvero, Richard Serra, John De Andrea, Anthony Gormley, Rowan Gillespie, Anish Kapoor, Jeff Koons, Sudobh Gupta, Damian Ortega, Ian Ritchie.



Comment now!











Trackbacks