Wyróżniki:
-    jaskrawe, tęczowe kolory,
-    wyraziste formy,
-    zastosowanie plastiku,
-    powtórzenia w sztuce,
-    wykorzystywanie w pracach znanych osobowości, produktów konsumpcyjnych,
-    inspiracje komiksami.

pop art, design history

Terminu Pop art po raz pierwszy użył Lawrence Alloway w 1958 r. w numerze „Architectural Digest”, opisując tę sztukę jako celebrowanie po-wojennego konsumeryzmu, materializmu, czerpiącą inspirację z kultury masowej, mediów, reklamy, komiksów i produktów konsumenckich chociażby takich jak np. puszki z zupą, znaki drogowe czy oraz jak sama nazwa wskazuje z kultury muzyki – pop. Często na obrazach przedstawiano znane osobistości, kultowym przykładem jest Marilyn Monroe. Pop art był do pewnego stopnia satyrą, gdzie artyści namawiali muzea do inwestowania ogromnych sum pieniędzy w obrazy o przyziemnej tematyce wykonane farbami akrylowymi na sklejce, która szybko ulegała zniszczeniu.

Lata 50-te to okres optymizmu po zakończeniu wojny i boomu konsumenckiego. Pierwsza wystawa, która zwróciła uwagę na nowy trend w sztuce nosiła nazwę „Paralel między sztuką a życiem”, zorganizowana przez Eduardo Paolozzi w 1953 roku w Instytucie Sztuki Współczesnej. Założeniem projektowania produktów Pop art. Było dotarcie do szerokiej publiczności, masy a nie dla elity. Sztuka miała być prosta w interpretacji, przedstawione obrazy dosadnie wskazywać miały na ich znaczenie.

Pop art wniósł do popularnej kultury rzeczy codziennego użytku, często banalne i kiczowate, stosując ironię, w przeciwieństwie do elitarnej kultury sztuki ówczesnych czasów. Tworzono sztukę z prostych, codziennych przedmiotów, które często wykonywane były z tworzyw sztucznych i polimerów podkreślając ich kiczowatość.

Twórcy Pop-artu eksperymentowali z nowymi materiałami, technikami, takimi jak użycie akrylu, collagu na płótnie przy użyciu materiałów nie związanych z malarstwem, sitodrukiem. Usuwali materiał z kontekstu i wyodrębniali obiekt lub łączyli go z innymi. Również bawiono się rozmiarem, skalowano zwykłe przedmioty do ogromnych rozmiarów. Często powielano dany obiekt jak przez kalkę stosując różne, żywe barwy.

W Stanach Zjednoczonych Pop art przebiegał inaczej niż w Europie, w Wielkiej Brytanii. Amerykański Pop art był anonimowy, agresywny, sprawiał wrażenie jakby dzieła wykonane były przez maszynę. W Wielkiej Brytanii, gdzie masowa produkcja była w mniejszym stopniu wykorzystywana, Pop art był z kolei bardziej subiektywny, mniej zuchwały, bardziej romantyczny. Jednak łączył ich wspólny cel, a mianowicie dotarcie do szerokiej publiczności.

Chociaż krytycy często charakteryzowali Pop art jako sztukę wulgarną, sensacyjną, czy jako żart, jednak przez wielu również została określona mianem demokratycznej i niedyskryminującej, gdyż łączyła zarówno koneserów, jak i niewykwalifikowanych widzów.

Przedstawiciele:
Richard Hamilton, Keith Haring, David Hockney, Jasper Johns, Roy Lichtenstein, Claes Oldenburg, Robert Rauschenberg, James Rosenquist, Andy Warhol.

3 responses



I’v gotten waxes down there mlyesf a few times,and let me just say-its not that bad.The first couple of times,its HORRIBLE.But the more you get it,the less it hurts,and the more comfortable you are with a complete stranger seeing your bizz XP

19 lipca 2015 20:58


I want to express my thknas to you just for bailing me out of this type of challenge. After exploring through the internet and coming across solutions which were not powerful, I was thinking my entire life was done. Living minus the strategies to the issues you have resolved as a result of your short post is a serious case, and those which could have adversely damaged my career if I hadn’t encountered your blog. Your personal mastery and kindness in controlling a lot of things was very helpful. I am not sure what I would’ve done if I hadn’t encountered such a point like this. It’s possible to at this point look ahead to my future. Thank you very much for this skilled and results-oriented guide. I will not think twice to endorse your blog to any individual who requires guide about this situation.

21 lipca 2015 11:46




Comment now!











Trackbacks