Wyróżniki stylu:
- morowy wzór,
- kontrasty czerni i bieli, w późniejszym okresie również inne kolory ,
- koncentryczne koła,
- pozytywne i negatywne powierzchnie były równie ważne,
- abstrakcyjne formy,
- iluzja ruchu i drgania,
- sztuka miała na celu oszukanie oka poprzez zastosowanie różnych technik, sprawienie iluzji ruchu.

op art

Op art, zwany również sztuką optyczną, wyłonił się obok Pop art pod koniec lat 50-tych XXw. Skupiał się na geometrycznych abstrakcjach, sprawiających wrażenie ruchu, trójwymiarowości. Artyści wykorzystywali omylność oka, tworząc irracjonalne iluzje optyczne, sprawiające, że widz miał wrażenie ruchu poprzez miganie, wibracje, zniekształcenie. Twórcy stosowali proste powtarzające się formy i kolory, aby stworzyć efekt wibracji, przesadnego poczucia głębi i inne efekty wizualne. Manipulowanie regułami perspektywy dawało złudzenie trójwymiarowych przestrzeni, mieszanie kolorów z kolei stwarzało wrażenie światła i cienia. Prace op art sprawiały, że widziano kolory, kształty, które faktycznie nie były zastosowane na pracy.

Sztuka op art swój przełom miała w 1965 roku, kiedy to w Nowym Yorku zorganizowano wystawę zatytułowaną “Wrażliwe oko”. Na wystawie zebrano 123 prace ponad 100 artystów różnych narodowości. W konsekwencji wystawy, prace op art zaczęły pojawiać się w grafice, reklamach, w projektowaniu mody czy też dekoracjach wnętrzarskich. Mimo tego, iż sztuka zwróciła uwagę szerokiej publiczności, styl ten nie rozwinął się tak ekspansywnie jak Pop art.

Artyści Op art używali wzorów, kształtów, form, kolorów aby sprawić wrażenie iluzji, a nie żeby wyrazić emocje. Dlatego też sztuka ta w nielicznych wyjątkach poza figurami geometrycznymi przedstawia postacie ludzkie. W sztuce op art  wyłonić można 2 kategorie prac: sprawiające wrażenie ruchu poprzez zastosowanie odpowiednich biało-czarnych wzorów, które w niektórych przypadkach mogą powodować u widza fizyczną chorobę oraz prace w których zastosowano grę kolorami. Op art to sztuka,w  której artyści z niezwykłą precyzją wykorzystywali matematykę, planowanie, techniczne umiejętności aby stworzyć niesamowite dzieła. Sztuka ta jest pokrewna do sztuki kinetycznej i konstruktywistycznej. Odpowiednie zestawienie kolorów, kontrastów, mogło spowodować, iż odbiorca widział kształty, które w rzeczywistości nie występowały na obrazie, tak samo jak widoczny był efekt trówymiarowy, podczas gdy widzowie, zdawali sobie sprawę, że obrazy są dwuwymiarowe.

Przedstawiciele:
Bridget Riley, Victor Vasarely, Richard Anuszkiewicz, François Morellet, Jesús-Rafael Soto, Heinz Mack, Georges Seurat ,Philip Taaffe, John McHale, Yaacov Agam, Josef Albers, Richard Allen, Getulio Alviani, Carlos Cruz-Diez, Tony DeLap, Gunter Fruhtrunk, Julio Le Parc, Youri Messen-Jaschin, Reginald H. Neal, Jesus Rafael Soto, Julian Stanczak, Günther Uecker, Ludwig Wilding, and Marian Zazeela.



Comment now!











Trackbacks