Wyróżniki:
-    wnętrza i meble wyrażały prostotę i harmonię,
-    unikano wewnętrznych ścianek, planowano otwarte przestrzenie,
-    proste pozbawione elementów dekoracyjnych budynki,
-    oświetlenie miało istotny wpływ na wnętrze,
-    używano podstawowych kształtów geometrycznych – kwadrat, trójkąt,
-    dominował kolor biały,
-    meble i dekoracje ograniczone do minimum,
-    elegancki.

minimalizm

Minimalizm wyłonił się w latach 50-tych XX w., ale okres jego szybkiego rozwoju przypada na lata 60, 70-te. Kierunek ten był reakcją na konsumpcyjny styl życia społeczeństwa. Jak sama nazwa wskazuje twórcy tego nurtu dążyli do jak najmniejszego wykorzystania środków artystycznych, ozdób. W swoich projektach używali uproszczonych form, podstawowych kształtów tj. trójkąt, okrąg, kwadrat, gładkich powierzchni, ograniczonej liczby kolorów, linii, tekstur. Dzieła z tego okresu, tak jak w stylu Pop-art., były przeważnie anonimowe. Minimalistyczne wnętrza emanowały spokojem, ciszą, idealnie nadawały się do medytacji, kontemplacji. Były niezwykle sterylne i harmonijne. Uważano, że nadmiar przedmiotów/ornamentów rozprasza, więc ograniczono ich liczbę. Minimalistyczni twórcy  odwoływali się do pierwotnych form, tworząc proste, modułowe dzieła. Przyświecało im hasło modernizmu “Im mniej tym lepiej”. Często inspirację czerpano z prostoty tradycyjnej, japońskiej architektury.

Jest to uproszczona sztuka, która w prosty sposób docierała do odbiorców. Minimalizm jest zakorzeniony w Modernizmie, który zaczął dążyć do zachowania jak największej prostoty form. Stawiał na duże, wolne, otwarte przestrzenie zapełnione przez minimalną liczbę mebli. Zastosowanie pustych przestrzeni było przemyślane i celowo użyte, tak samo jak odpowiednie zastosowanie gry światłem. Ściany najczęściej miały neutralne kolory, biały, przez co sztuka minimalistyczna wykazuje się wyjątkową elegancją, jednak przez niektórych krytyków uznawana była za wyjątkowo chłodną.

Minimalistyczne meble miały uproszczony kształt, tapicerowane były tkaninami i skórami w neutralnych kolorach. Szafki miały drewniane powierzchnie, często były polerowane i lakierowane. Z kolei podłogi wykonane były najczęściej z betonu, drewna, linoleum, płytek czy też kamienia. Dodatki, które starano się używać we wnętrzach w minimalnych ilościach, najczęściej wykonywane były ze stali nierdzewnej lub chromu.

Aby nadać więcej ciepła wnętrzom, stosowano dywany wykonane z naturalnych materiałów, jednak zachowujące proste formy. Minimalizm przede wszystkim stawiał na jakość a nie na ilość. Przedmioty, wnętrza miały prezentować harmonię oraz czysty, przejrzysty wygląd.

Przedstawiciele:
Dan Flavin, Carl Andre, Donald Judd, and Ellsworth, Lugdwig Mies van der Rohe, Buckminster Fuller, Dieter Rams ,Luis Barragan, John Pawson, Eduardo Souto de Mouro, Alvar Siza, Tadao Ando, Alberto Campo Baeza, Yoshi Tanigushi, Peter Zumthor, Richard Gluckman, Michael Gabellini, Claudio Silverstrin, Vincent Van Duysen, Ludwig Mies van der Rohe.



Comment now!











Trackbacks