Wyróżnki:
- użycie połamanych, postrzępionych form,
- wielowarstwowość, skręcone geometrie,
- odrzucenie dekoracji,
- wielowarstwowe czcionki i obrazy narzucające różne interpretacje,
- odrzucenie dekoracji.

dekonstruktywizm

Dekonstruktywizm zaczął rozwijać się w latach 80-tych XX wieku, będąc kontynuacją architektury postmodernistycznej. Dekonstruktywiści zaburzyli zwykłą przestrzeń i podstawowe cechy tradycyjnych budowli takich jak np. bryła budynku i konstrukcja szkieletowa.Wiele ścian jest krzywych, niektóre falujące, inne łamane są prosto, lecz pod niestandardowymi kątami. W efekcie budynki charakteryzują się stymulującą nieprzewidywalnością i kontrolowanym chaosem. Architekci odrzucali ornamentację. Ciekawa forma stanowiła dla nich swojego rodzaju dekorację.

W 1988roku Philip Johnson i Mark Wigley zorganizowali w Nowym Jorku w Museum of Modern Art wystawę “Architektura Dekonstruktywistyczna”, prezentując projekty twórców owego kierunku, jednocześnie zwracając uwagę na nowe tendencje w architekturze. Wrażliwość przedstawionych prac była różna, jednak łączyła je jedna wspólna cecha, zaprezentowały, że mit o czystej formie został zburzony. Twórcy dekonstruktywizmu często byli inspirowani formalnymi eksperymentami oraz geometryczną nierównowagą rosyjskiego konstruktywizmu, lecz również innymi ruchami XX w. np. minimalizmem. Ideą przewodnią dekonstruktywizmu było przeciwstawienie się zasadom racjonalnego modernizmu takim jak „forma służy funkcji” (form follows function), „czystość formy” (purity of form), oraz „wierność materiałom” (truth to materials), lecz równocześnie oderwanie się od założeń postmodernizmu, który czerpał ze styli historycznych. Dekonstruktywizm, tak jak minimalizm, wolny jest od kulturowych odnośników.

Architekturę charakteryzuje wrażenie kontrolowanego chaosu, pojawiają się konstrukcje sprawiające wrażenie “pijanych ścian”. Często są na tyle ekstrawaganckie, że mimo ich niefunkcjonalności, wysokich kosztów budowy i eksploatacji, stają się sztuką samą w sobie przyciągając rzecze zwolenników.

Geometria była dla dekonstruktywistów tym czym ornament dla postmodernistów, tematem złożoności. Ta złożoność geometrii była z kolei zastosowana do funkcjonalnych, strukturalnych i przestrzennych aspektów budynków dekonstruktywistycznych. Twórcy dekonstruktywizmu zainspirowani są radykalną prostotą geometrycznych form jako podstawy dzieł artystycznych, wyrażoną w grafice, rzeźbie i architekturze. W swoich projektach często wykorzystywali prostokątne płyty i trójkątne bloki, oraz bardziej podstawowe jak również bardziej podstawowe figury jak kwadrat czy koło.

Dekonstruktywizm, dzięki zastosowaniu ciekawych, innowacyjnych form cieszył się dużym zainteresowaniem, więc naturalne jest iż do dzisiaj we współczesnej architekturze jest jednym z dominujących trendów.

Przedstawiciele:
Mayi Lin i Rachel Whiteread, Jacques’a Derridy, Petera Eisenman, Frank Gehry, Daniel Libeskind, Rem Koolhaas, Peter Eisenman, Zaha Hadid, Coop Himmelblau oraz Bernard Tschumi.



Comment now!











Trackbacks