Opisując historię designu nie sposób pominąć szkoły Bauhaus. Powstała w Niemczech uczelnia artystyczna była swoistą antytezą ruchu Arts and Crafts, dążyła do wykorzystania technologii w masowej produkcji, jednocześnie odrzucała pojedyncze rękodzielnictwo, które w swoim wykonaniu było dobrem zbyt luksusowym, na które nie było stać większości ludzi. Sztuka prezentowana przez artystów Bauhausu wyrażała prostotę w formie, widoczna była powtarzalność elementów, tekstur. Używano prostych, regularnych linii. Podkreślano znaczenie tworzyw samych w sobie t.j. aluminium, chromu, betonu, stali czy plastiku. Przede wszystkim stawiano na funkcjonalność, a także prostotę, która nie zakłócała ludzkiej codzienności.

bauhaus


Wyróżniki stylu:

-    prostota formy, linii, kształtów,
-    regularne, powtarzalne form,
-    projekty sprawiające wrażenie lekkich, użycie nowych materiałów aby ten cel osiągnąć,
-    wykorzystanie aluminium, stali, chromu, plastiku i szkła,
-    proste, piękne, ale zarazem niedrogie meble,
-    funkcjonalność produktów – forma wynikała z funkcji,
-    częste wykorzystanie betonu w budownictwie, również w wykończeniu wnętrz,
-    brak ornamentacji,
-  wprowadzenie do formy architektonicznej warunków regionalnych, klimatów, krajobrazów i zwyczajów mieszkańców.

Bauhaus powstał w 1919 r. w Weimarze z połączenia Akademii Sztuk Pięknych i Szkoły Rzemiosł Artystycznych, w 1925r. została przeniesiona do Dessau, a od 1932 do 1933 działała w Berlinie. Szkoła była kierowana przez 3 dyrektorów: Waltera Gropiusa (od 1919do1928), Hannesa Meyera (od 1928 do 1930) oraz Ludwiga Mies van der Rohe (od 1930 do 1933). W 1933r. pod naciskiem nazistów, wg których szkoła prezentowała zbyt abstrakcyjne podejście do sztuki, nastąpiło jej zamknięcie.

Założyciel szkoły – Walter Gropius twierdził, że wszyscy rzemieślnicy są artystami, jak też wszyscy artyści powinni być dobrymi rzemieślnikami. Stąd też szkoła zakładała wykształcenie artystów za pomocą jednakowego kursu. Nauka w szkole rozpoczynała się sześciomiesięcznym kursem wstępnym, na którym poznawano m.in. historię sztuki, pozwalano eksperymentować z formami, kolorami, materiałami; uczono rysunku, malarstwa. Właściwa nauka warsztatowa trwała 3 lata, w trakcie której uczniowie decydowali czy chcą iść w kierunku artystycznym czy rzemieślniczym. Kończąc ten kurs otrzymywało się wykształcenie w szerokim zakresie od metalurgii, kompozycji przestrzennej po rzeźbę i malarstwo ścienne. Nauka architektury nie była jedynie ze strony teoretycznej, lecz głównie praktycznej.

Przedstawiciele:
Walter Gropius, Hannes Meyer and Ludwig Mies van der Rohe, Anni Albers,Josef Albers, Herbert Bayer,Max Bill,Marianne Brandt, Marcel Breuer, Avgust Černigoj, Christian Dell, Werner Drewes, Lyonel Feininger, Naum Gabo, Ludwig Hilberseimer, Ludwig Hirschfeld Mack, Johannes Itten, Wassily Kandinsky, Paul Klee, Otto Lindig, Gerhard Marcks, László Moholy-Nagy, Piet Mondrian, Oskar Schlemmer, Lothar Schreyer, Joost Schmidt, Naum Slutzky, Gunta Stölzl.



Comment now!











Trackbacks