Wyróżniki:
- kopiowanie ikon sztuki,
- przedstawienie postaci w dramatycznych pozach,
- pojawiający się motywy bomby atomowej, samolotów,
- przesadne używanie ozdób, ornamentów,
- nerkowate, aerodynamiczne kształty,
- przekroczenie zasady funkcjonalności w przedmiocie kiczowatym,
- gromadzenie w jednym przedmiocie różnych funkcji,
- oddziaływanie na wiele zmysłów na raz,
- unikanie wszystkiego, co trudne i niewygodne.

amerykański kicz, kitsch, history design

Amerykański kicz inaczej zwany Złotymi latami 50-tymi, opisać można jako nurt w którym dominował dekoracyjny szajs, który był wyrazem braku gustu. Przedstawiane w grafice postacie miały przesadzony, wykrzywiony wyraz twarzy, który miał w przesadny sposób przedstawić emocje. Ponadto motywem przewodnim była wojna atomowa, pojawiały się elementy mocno futurystyczne, kosmiczne. Używano niezwykłych kolorów. Jest wyrazem złego smaku. Często określany był jako zbyt sentymentalny, wulgarny I pretensjonalny.

Kicz zyskał pewne wpływy z prostych kształtów geometrycznych używanych często w pierwszych projektach Bauhausu. Często używano krzywych linii, nerkowatych aerodynamicznych kształtów. Podróże powietrzne, wojna atomowa to główne tematy, które poruszano w ówczesnych czasach, dlatego tak wiele produktów jak AGD, telefony, samochody zyskały opływowy, aerodynamiczny kształt. Bomba atomowa stała się głównym tematem plakatów, ogłoszeń i była używana gdziekolwiek wpłynęłaby na sprzedaż produktu. Ludzie przedstawiani byli w przesadnej ekspresji i dramatycznych pozach.

Kicz miał rzeszę przeciwników ale również i zwolenników. Krytycy uważali, iż prace są wyrazem braku kreatywności i oryginalności, zabijają i grabią sztukę ze smaku. Z kolei inne podejście do tego stylu to uznanie potrzeby istnienia kiczu, gdyż sztuka będąc przez kicz zagrożona, walczy z nim i rozwija się. Ponadto kicz naśladując wzorce ze sztuki, utrwala je w świadomości odbiorcy, dlatego jest niezbędny.

Jest uznawany za bezwartościową imitację uznanych wartości. Specjalnie stosowano ikony kultury do masowej produkcji obiektów, które były pozbawione gustu i nieoryginalne.

Są to prace pretensjonalne i płytkie, wykonane z przepychem, a nie działania artystyczne. Schlebiał masom, uznawano, że ludzie kupowali kiczowate produkty, które miały uniwersalny, bezpieczny charakter, który nie będzie szokować gości. Kicz był też swojego rodzaju grzecznym i spokojnym fałszem skłaniającym ludzi do pogodzenia się ze swoją sytuacją życiową. Określał brzydot i lichość. Jego celem był efekt, dekoracja, ornament.

Kicz jest tematem kontrowersyjnym, to co dla jednych jest kiczem dla innych może być uznane za wartościową sztukę.



Comment now!











Trackbacks